W SKALI ZAGROŻENIA

Nie ma tutaj porównywalnego i oczywistego dla wszystkich punktu na skali zagrożenia tak jak zero w skali Celsju­sza, przy którym woda zamarza. Sytuacje interpersonalne, różnice indywidualne w percepcji własnego związku, tolerancja na zabu­rzenia, system wartości czynią, że będą różnice w reagowaniu zaz­drością na obiektywnie taką samą sytuację. Odporność na zagrożenie jest tu istotną cechą osobowości a na dodatek wchodzi w grę pamięć emocjonalna. Otóż najnowsze badania neurologiczne potwierdzają fakt, że raz ustalona pamięć lęku staje się względnie permanentnym rysem systemu emocjonalno-behawioralnego (LeDoux, 1993; 1994). Po­nieważ w zazdrości jest silny komponent lęku (zagrożenia) o utratę partnera, łatwo tę emocję wzbudzić bodźcem wzrokowym, słownym a nawet własnym, nikomu niedostępnym wyobrażeniem ewentualnej niewierności. Im bardziej ta pamięć lękowa jest ugruntowana np. poprzez doświadczenie lub karmienie w sobie podejrzliwości, a przez to lęku o stratę, tym łatwiej człowiek wpada w męczarnie „zazdrosnej katorgi”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *